Αριστοτέλης & Politica: ποιος μπορεί να αποφασίσει για την καλή ζωή;

Το πολιτικό ζώο και η συζήτηση για τη δικαιοσύνη

Στο πρώτο βιβλίο της Πολιτικής, ο Αριστοτέλης αναφέρεται στον άνθρωπο εκ φύσεως ως πολιτικό ζώο. Συνδέει την πολιτική κοινότητα με την ανθρώπινη ικανότητα να μιλά για το ευεργετικό, καλό και δίκαιο. Ως αποτέλεσμα, η πολιτική δεν εμφανίζεται ως τυχαία διευθέτηση μεταξύ ατόμων που κατά τα άλλα είναι εντελώς ανεξάρτητα.

Πρόκειται για μια στοχευμένη παρουσίαση της ανάπτυξης των ανθρώπινων σχέσεων. Αυτή είναι μια φιλοσοφική εξήγηση, όχι μια ουδέτερη αρχαιολογική αφήγηση για την προέλευση κάθε πόλης. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο μπορείτε να εξετάσετε το σκεπτικό: γιατί μια κοινότητα που κάνει δυνατή τη ζωή θα πρέπει επίσης να καθορίσει πώς αυτή η ζωή είναι καλύτερα οργανωμένη;

Ο κάτοικος δεν είναι αυτόματος πολίτης.

Βιβλίο 3 κάνει έντονη την απαίτηση για τον πολίτη. Το να ζεις στο ίδιο μέρος δεν αρκεί για να είσαι πολίτης με την πλήρη πολιτική έννοια. Ο Αριστοτέλης συνδέει την ιθαγένεια με τη συμμετοχή στη διαδικασία του προβληματισμού και της δικαιοσύνης. Παράλληλα, η ερμηνεία μπορεί να διαφέρει μεταξύ των κρατικών μορφών. Όποιος είναι πολίτης μιας τάξης μπορεί να πέσει έξω από τον έλεγχο ενός άλλου.

Αυτή η διάκριση παραμένει διαφωτιστική. Ένα άτομο μπορεί να βιώσει τις συνέπειες των αποφάσεων σε καθημερινή βάση χωρίς να έχει ίσο λόγο σε αυτές. Αυτό δεν σημαίνει ότι το σύγχρονο κράτος έχει απλώς την ίδια δομή με την αντίκα πολιτική. Η σύγκριση βοηθά στον ορισμό της διαβίωσης, με την επιφύλαξη κανόνων και στην πραγματικότητα των συναποφάσεων ξεχωριστά.

Μια θεωρία με προβληματικό όριο

Ο Αριστοτέλης υπερασπίζεται το βιβλίο 1 την ιδέα της φυσικής δουλείας και οργανώνει ιεραρχικά τις σχέσεις μεταξύ ανδρών, γυναικών και άλλων. Τέτοια επιχειρήματα δεν είναι αθώες διακοσμήσεις γύρω από μια περαιτέρω πλήρως ισοδύναμη κοινότητα. Επίσης καθορίζουν ποιος μπορεί να μιλάει για τον εαυτό του και τίνος οι πράξεις παρουσιάζονται ως μέσο ζωής για τους άλλους.

Ως εκ τούτου, μια κριτική ανάγνωση δεν χρειάζεται να επιλέξει μεταξύ του ανεπιφύλακτου θαυμασμού και της απόρριψης ολόκληρου του έργου. Μπορείτε να βρείτε μια διάκριση σχετικά με την ιδιότητα του πολίτη αναλυτικά πολύτιμη και να απορρίψετε μια δικαιολογία για τη δουλεία. Στη συνέχεια, όμως, θα πρέπει επίσης να εξετάσετε τη συνοχή: ο διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος για μια ομάδα στηρίζει την απασχόληση και τον αποκλεισμό από μια άλλη;

Το γενικό συμφέρον ως ένα δύσκολο μέτρο

Ο Αριστοτέλης διακρίνει τον κανόνα για το κοινό πλεονέκτημα της διακυβέρνησης προς ίδιο όφελος όσων βρίσκονται στην εξουσία. Αυτό δημιουργεί ένα μέτρο που υπερβαίνει το ερώτημα για το πόσοι άνθρωποι ασκούν εξουσία. Ένα, μερικά ή πολλά μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμή τους με διαφορετικούς τρόπους.

Το δύσκολο ερώτημα της συνέχειας είναι ποιος αποφασίζει τι σημαίνει κοινό πλεονέκτημα. Μια προνομιούχα ομάδα μπορεί να περιγράψει τον δικό της τρόπο ζωής ως τη σημασία ολόκληρης της κοινότητας. Για μια σύγχρονη μελέτη, λοιπόν, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε όχι μόνο την αιτιολόγηση μιας απόφασης, αλλά και την κατανομή της συμμετοχής, των βαρών και των δυνατοτήτων να αντιτεθούμε.

Μάθετε να διαβάζετε την πόλη από την απούσα φωνή

Φανταστείτε ένα τετράγωνο όπου πολίτες μιλούν για τη χρήση του νερού. Ποιος έχει χρόνο να είναι εκεί; Ποιος πρέπει να δουλέψει εν τω μεταξύ; Ποιος χρησιμοποιεί το νερό, αλλά δεν έχει το δικαίωμα να μιλήσει; Αυτή η άσκηση δείχνει ότι ο πολιτικός χώρος είναι κάτι περισσότερο από τόπος συνάντησης. Αποτελείται επίσης από όρους και προϋποθέσεις που καθιστούν δυνατή ή αδύνατη τη συμμετοχή.

Στο σύμπαν της γνώσης, η Πολίτικα είναι επομένως δίπλα στην Αντιγόνη, την Ορέστεια και τον Πλάτωνα. Η Αντιγόνη δείχνει τον άνθρωπο ενάντια στη διαταγή· η Ορέστεια ερευνά τη μορφή μιας δεσμευτικής κρίσης· ο Πλάτων συζητά τη διευθέτηση μιας πόλης. Μαζί προσφέρουν διαφορετικές κλίμακες στις οποίες μπορεί να προσεγγιστεί το ίδιο αίτημα για δικαιοσύνη.

Σκέψου τον εαυτό σου.

Πάρε μια απόφαση σε μια κοινότητα που ξέρεις. Κάντε μια διάκριση μεταξύ εκείνων που επιλέγουν, εκείνων που φέρουν την εκτέλεση και εκείνων που βιώνουν τις συνέπειες. Αυτές οι ομάδες πέφτουν μαζί; Ποιος λόγος μπορεί να δικαιολογήσει τη διαφορά, και ποια πιθανότητα διόρθωσης πρέπει τουλάχιστον να υπάρχει;