Η Ορέστεια: Από εκδίκηση αίματος σε ατελή κρίση

Ένα σπίτι που κληρονομεί τη δική του βία.

Η πυγμαία τριλογία του Αισχύλου αποτελείται από τους Αγαμέμνονα, Offerplengsters και Eumeniden. Η επιστροφή του Αγαμέμνονα από την Τροία τελειώνει στο θάνατό του από την Κλυταΐμνηστρα και τον σύμμαχο της Αίγισθο. Ο Ορέστης τότε σκοτώνει τη μητέρα του για να εκδικηθεί τον πατέρα του. Γι' αυτό ασχολείται με τους Ερινύες, τις δυνάμεις που διώκουν την παραβίαση της συγγένειας και ειδικά τη δολοφονία της μητέρας.

Η τριλογία που διατηρήθηκε για μας ήταν στο 458 Σκηνοθετήθηκε στην BC. Κάνει το πρόβλημα των αντεκδικήσεων καταφανές: μια πράξη μπορεί να υποστηριχθεί εάν η απάντηση σε μια προηγούμενη πράξη και η ίδια επανεμφανιστεί ως απαράδεκτη βία. Όσοι κοιτάζουν μόνο το τελευταίο περιστατικό δεν βλέπουν γιατί μπορούν να καταλάβουν τον εαυτό τους τόσο ως θύματα όσο και ως τον νόμιμο εκτελεστή ενός καθήκοντος.

Η διαταγή δεν απαλλάσσει τον Ορέστη από το πρόβλημα.

Ο Ορέστης στηρίζεται στην ανάθεση του Απόλλωνα. Παρ' όλα αυτά, οι συνέπειες της πράξης του δεν έχουν εξαφανιστεί. Ο διωγμός καθιστά σαφές ότι η θεία υποστήριξις στον δραματικό κόσμο δεν σημαίνει αυτόματη συμφωνία μεταξύ όλων των δυνάμεων που περιλαμβάνονται. Υπάρχουν ανταγωνιστικές υποχρεώσεις που δεν επιλύονται απλά με μία σειρά.

Για μια σύγχρονη ερμηνεία, αυτός είναι ένας σημαντικός περιορισμός της προσφυγής στην εξουσία. Όταν κάποιος λέει ότι εκτελούσε μόνο έναν διορισμό, το ερώτημα παραμένει τι σήμαινε ο διορισμός και ποια ευθύνη έφερε ο ίδιος. Το κομμάτι δεν αποδίδει το τρέχον νομικό δόγμα, αλλά μπορεί να βοηθήσει στην απόκρυψη τέτοιων διαφορετικών ερωτήσεων κάτω από μια καθησυχαστική φόρμουλα.

Η Αθήνα αλλάζει τη μορφή της σύγκρουσης

Στην Ευμενιάδα η Αθηνά οργανώνει μια κρίση επί του θέματος. Οι κατηγορίες και οι άμυνες πρέπει να προβληθούν και το αποτέλεσμα να συνδέεται με την ψηφοφορία και έναν κανόνα για ίση υπόσταση. Συνεπώς, η υπόθεση δεν αποφασίζεται επειδή το ένα μέρος απλώς εξαλείφει σωματικά το άλλο. Θα υπάρξει μια διαδικασία κατά την οποία μια κοινότητα προσπαθεί να σχηματίσει μια δεσμευτική απόφαση.

Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί καταγραφή της στιγμής κατά την οποία η ανθρωπότητα πρωτοεφηύρε τη δικαιοσύνη. Είναι μια αθηναϊκή τραγωδία που δίνει σε έναν θεσμό ένα μυθικό παρελθόν. Τα συμφέροντα της πόλης, το καθεστώς των εν λόγω θεών και ο τρόπος με τον οποίο προτείνεται συγγένεια παραμένουν μέρος του αποτελέσματος. Μια διαδικασία μπορεί να σημαίνει πρόοδο χωρίς να στέκεται έξω από οποιαδήποτε σχέση εξουσίας.

Ο δύσκολος συλλογισμός σχετικά με τη μητρότητα

Η υπεράσπιση του Απόλλωνα περιέχει μια αναπαράσταση στην οποία η μητέρα δεν αντιμετωπίζεται ως ο πραγματικός παραγωγός του παιδιού. Αυτή η συλλογιστική υποστηρίζει την πρωτοκαθεδρία του πατρικού δεσμού. Είναι σημαντικό να την αναγνωρίσουμε ως επιχείρημα μέσα στο κομμάτι και όχι ως κατάλληλη βιολογική εξήγηση.

Είναι ακριβώς αυτό το μέρος που διαταράσσει μια υπερβολικά χαρούμενη ιστορία στην οποία ένας παλιός, σκοτεινός κόσμος εκδίκησης αναχωρεί εύκολα για καθαρό λόγο. Ο νέος κανονισμός περιλαμβάνει επίσης τον αποκλεισμό και την ανισότητα. Μια κριτική ανάγνωσις μπορεί, επομένως, να κάμη δύο πράγματα συγχρόνως: να εκτιμήση το νόημα της ακοής και της ακοής πάλι και να εξετάση ποιος αποκτά λιγώτερο βάρος μέσα στο συλλογισμό που χρησιμοποιείται.

Η συμφιλίωση απαιτεί ένα μέρος για θυμό

Μετά την ετυμηγορία, οι Έρινιες δεν ικανοποιούνται αμέσως. Η Αθηνά πρέπει να τους προσφέρει μια τιμητική θέση εντός της κοινότητας. Η δύναμή τους δεν στερείται απλώς. Αυτό κάνει το κάστρο περισσότερο από ένα νικηφόρο κόμμα: μια διαταγή που ταπεινώνει μόνο το χαμένο κόμμα μπορεί να απειλήσει τη δική του επιβίωση.

Μια σύγχρονη σύγκριση είναι το ερώτημα του τι εξακολουθεί να είναι απαραίτητο μετά από μια επίσημη απόφαση για να είναι σε θέση να προχωρήσει ο ένας με τον άλλον. Η αναγνώριση, η μνήμη και μια θέση στην κοινή ιστορία είναι κάτι άλλο από την επανεκτέλεση της ίδιας αγωγής. Η τριλογία δεν γράφει ένα εγχειρίδιο συμφιλίωσης, αλλά δείχνει γιατί μια δεσμευτική προφορά και μια σχέση διαβίωσης δεν είναι ακριβώς η ίδια.

Σκέψου τον εαυτό σου.

Σχεδιάστε την αλυσίδα των παραβάσεων και απαντήστε σε τρεις σύντομες προτάσεις. Στη συνέχεια, προσδιορίστε ποιο πρόβλημα αλλάζει την ακρόαση του δικαστηρίου και ποιο πρόβλημα δεν απομακρύνει εντελώς. Συγκρίνετε το αυτό με την Αντιγόνη: τι συμβαίνει όταν αντικρουόμενες υποχρεώσεις δεν λαμβάνουν από κοινού αναγνωρισμένο χώρο αξιολόγησης;